مزایای متاورس در بخش پزشکی

یکی از اولین پاسخ ها به “کاربردهای متاورس چیست؟” به بخش پزشکی اشاره می کند. بهترین مثال از کاربردهای متاورس در بخش درمانی به استفاده از واقعیت افزوده اشاره دارد. AR به عنوان یک فناوری حیاتی برای توانمندسازی مهارت ها و پایگاه دانش برای دانشجویان پزشکی ظهور کرده است. به عنوان مثال، ابزارهای کمکی جراحی که توسط فناوری پشتیبانی می شوند مانند Microsoft Hololens که به جراحان در جراحی های مختلف کمک می کنند.

چنین فناوری هایی  محبوب ترین کاربرد متاورس در بهبود دقت و سرعت عمل های جراحی هاست. جدا از تصاویر قبل از عمل به‌دست‌آمده از MRI، CT، و اسکن‌های سه بعدی، هدست‌های AR می‌توانند به مشاهده داده‌های مهم بیمار در زمان واقعی کمک کنند. بنابراین، متاورس می‌تواند به نظارت آسان‌تر بر داده‌های بیمار مانند دمای بدن، تعداد تنفس، ضربان قلب و فشار خون کمک کند.

نمونه دیگر استفاده از متاورس، به استفاده از واقعیت افزوده برای شناسایی رگ اشاره دارد. استفاده از فن‌آوری‌های متاورس می‌تواند به حل مشکل مکان‌یابی رگ، به‌ویژه در پوست های با رنگدانه‌های زیاد یا اندازه کوچک رگ‌های خونی کمک کند. تکنولوژی های دیداری مانند سی تی اسکن و اشعه ایکس نیز کاندیدهای واجد شرایط برای انتقال مراقبت های بهداشتی به متاورس هستند. دنیای مجازی را تصور کنید که به پزشکان و کارکنان مراقبت های بهداشتی اجازه می دهد تا به داخل بدن بیماران نگاه کنند و مشکل را دریابند.

متاورس همچنین زمینه مناسبی را برای بهبود رابطه بین بیمار و پزشک ارائه می دهد. در ابتدای سفر بیمار، ویزیت از راه دور از طریق متاورس، با تقلید از حضور فیزیکی، واقعی تر از تجربه فعلی ما از آنها خواهد بود. با پیشرفت سفر بیمار، دنیای مجازی نظارت از راه دور بیماران را از طریق اتصال داده ها تسهیل می کند. این امر مراقبت، درمان و تشخیص شخصی تر را امکان پذیر می کند. سیستم های مراقبت های بهداشتی نیز به داده ها و الگوهای بیماری بهتر دسترسی خواهند داشت.

علاوه بر آموزش پزشکی و نظارت بر بیمار، متاورس ممکن است برای درمان های مختلف استفاده شود. واقعیت مجازی قبلاً نشان داده است که می تواند به تحریک ذهنی بیماران مبتلا به زوال عقل کمک کند، که می تواند به بازیابی خاطرات کمک کند و در عین حال خلق و خو را نیز بهبود بخشد. واقعیت مجازی همچنین برای مدیریت درد و فیزیوتراپی، از طریق شبیه سازی مربیگری حضوری، استفاده شده است.

این فرصت‌ها همگی با چالش‌های عملی همراه هستند، مانند تهدید به ماهیت شخصی‌شده رابطه بیمار و پزشک و هزینه‌های انرژی پردازش حجم وسیعی از داده‌ها. همچنین این سؤال وجود دارد که چگونه می توان بین دنیای مجازی و واقعی مراقبت های بهداشتی پل زد، به ویژه اینکه آیا چنین فناوری به اندازه کافی برای مراقبت از بیمار ایمن است یا خیر

در سامانه تله ویزیت، بصورت آنلاین توسط  دکتر فاطمه نعمت اللهی  ویزیت شوید. جهت تله ویزیت روی لینک زیر کلیک کنید.

واضح است که Metaverse به خوبی قادر است اشیاء فیزیکی و مجازی، از جمله فضاها و اشیاء مورد استفاده در فرآیندهای ارائه خدمات پزشکی را در زمان واقعی به هم متصل کند. MIoT قصد ندارد در وهله اول جایگزین ارائه خدمات پزشکی سنتی شود، بلکه قصد دارد آن را تقویت کند و همچنین مسیرهای جایگزینی را ایجاد کند که عملاً در غیاب یا شرایط نامناسب وسایل سنتی، عملکردهای فیزیکی را تا حد امکان کارآمد انجام دهد. اولاً، Metaverse کارایی و تجربه پزشکی از راه دور (ارائه مراقبت پزشکی از راه دور) را به بیماران و در میان پزشکان بهبود می بخشد. Metaverse حضور مجازی بیماران و پزشکان را در یک محیط بالینی مجازی مجهز به اشیاء حسی از راه دور در زمان واقعی امکان پذیر می کند. این تنظیمات به برخی از جنبه های معاینه فیزیکی مانند بازرسی از راه دور بدن، لمس، سمع و جمع آوری علائم حیاتی اجازه می دهد. Metaverse جراحان انسانی و ربات‌های جراح را قادر می‌سازد تا روش‌های پیچیده پزشکی را به صورت مجازی، با دقت و تجسم بسیار بالا انجام دهند.

در سامانه تله ویزیت، بصورت آنلاین توسط  دکتر سیروس مومن زاده  ویزیت شوید. جهت تله ویزیت روی لینک زیر کلیک کنید.

حریم خصوصی و امنیت داده ها

زیربنای متاورس مجموعه ای عظیم بالقوه از داده های کاربر است. از آنجایی که کاربران به عنوان آواتارهایی که فعالیت‌ها را انجام می‌دهند، در متاورس وجود دارند، انواع مختلفی از داده‌ها، از جمله برخی که ممکن است شخصی یا حساس (طبق قانون) در نظر گرفته شوند، ممکن است تولید شوند.

توسعه‌دهندگان و دیگر بازیگران متاورس که محصولات و خدمات مرتبط با سلامتی را ارائه می‌کنند، با مجموعه‌ای رو به رشد قوانین حریم خصوصی و امنیت داده‌های ایالتی و فدرال مواجه خواهند شد. در میان سایر قوانین، این ممکن است شامل قوانین حفظ حریم خصوصی بیومتریک ایالتی، "قوانین جامع" ایالتی (کالیفرنیا، و در آینده در کلرادو، کانکتیکات، ویرجینیا و یوتا)، و ملاحظات تحت قوانین عملکرد ناعادلانه و فریبنده در سطح ایالتی و فدرال باشد. علاقه فزاینده FTC به اطلاعات بهداشتی که خارج از دسترس HHS/OCR قرار دارد، احتمالاً تنها در پرتو موارد استفاده متاورس مرتبط با سلامتی گسترش می‌یابد. با این حال، بازیکنان سنتی مراقبت های بهداشتی، مشمول قانون قابل حمل و پاسخگویی بیمه سلامت HIPAA، ممکن است خود را در این فضا نوآوری کنند (و با نحوه اجرای برنامه انطباق با HIPAA در متاورس دست و پنجه نرم کنند). علاوه بر این، شرکت‌ها ممکن است با نحوه اجرای کنترل‌های فنی خاص و برنامه‌های امنیتی قوی داده‌ها (که تحت قوانین خاص ایالتی و فدرال لازم است) در این زیرساخت در حال تحول مشکل داشته باشند.

 

یکی دیگر از نگرانی های مهم در اکوسیستم سلامت دیجیتال امروزی مسائل مربوط به قابلیت همکاری است. دستیابی به قابلیت همکاری، که توانایی دو یا چند سیستم برای تبادل اطلاعات بهداشتی و استفاده از اطلاعات پس از دریافت آن است، در میان پلتفرم‌ها و شبکه‌های فناوری موجود دشوار است. اطلاعات اغلب در منابع مختلف متناقض است و پروتکل های ارسال، دریافت و مدیریت اطلاعات بین سیستم های بهداشتی متفاوت است. معرفی متاورس احتمالاً این مسائل قابلیت همکاری را تشدید خواهد کرد.

نظرات

پانته آ
من هم همین مشکل را دارم لطفا راهنمایی کنید
شیوا

مطلب بسیار مفیدی بود ممنون از اطلاع رسانیتون

حمیده دهقان
بسیار متشکرم
Joe Henderson
Dude, this is awesome. Thanks so much
ارسال نظر